Het gaat over steen, fotografie en ons aardse tranendal. Laat u daardoor echter niet weerhouden, het wordt zeker en vast een mooie opening met werk dat meer dan de moeite van uw reis waard is.

500 jaar geleden schreef Leonardo da Vinci nog al geringschattend over de beeldhouwer: ‘hij werkt in een zeer ambachtelijk bedrijf dat veelal gepaard gaat met veel zweet, vermengd met stof die in modder verandert. Zijn gezicht is besmeurd en geheel met marmerstof bepoederd, zodat hij op een bakker lijkt, en met kleine marmersplinters overdekt, zodat hij er uitziet alsof het op zijn rug gesneeuwd heeft. Zijn onderkomen is smerig en ligt vol steensplinters en stof.’

Als je de beeldhouwwerken van Joep Struik bekijkt, snap je onmiddellijk dat Leonardo onzin kletst: in zo’n hol kan niet zulke fraaie sculptuur ontstaan. Integendeel: juist de beeldhouwer is zuinig op zijn atelier en omdat hij vaak met zware gewichten werkt die hij rollend moet verplaatsen, zorgt hij voor een schone vloer. Omdat zijn werk contemplatief is, geduld en uithouding vergt en elke bewerking meerdere uren duurt, hangt het overige gereedschap netjes op zijn plek. En omdat de hele dag stofhappen geen pretje is, heeft hij altijd water bij de hand, niet alleen om te drinken, maar ook om mee te vegen, zodat zo min mogelijk stof opdwarrelt. Nee, Leonardo was alleen maar bezig met public relations en weigerde rond te kijken in zijn eigen atelier, waar het natuurlijk stonk naar terpentijn, waar de kwasten in modderige potten stonden uit te druipen, waar zijn eigen tuniek vol met verfstrepen zat die in harde korsten opstijfden, en waar onder de nagels van zijn handen giftig pigment zat vastgekoekt. Public relations, misschien, maar het kan ook pure jaloezie geweest zijn, want die beeldhouwers maken nu eenmaal iets dat geen enkele schilder doet: echte dingen.

Voorwerpen van duurzaam materiaal. Beelden die beklijven. Niks geen illusie op een doekje, nee, stoere vormen voor de eeuwigheid. Wat je daarvoor nodig hebt is structuur, planning, moed en zelfvertrouwen. Daarover gaan we praten met Joep, daar bij die opening, en u zult versteld staan hoe welbespraakt deze ‘bakker, bedekt met marmersplinters’ op uw vragen en opmerkingen in zal gaan.

De briljante foto’s die Hans Bol tijdens langdurige verblijven rond de marmergroeven maakte, zijn een prachtige aanvulling op de stenen werken. Natuurlijk mag ik ze hier niet reproduceren, en bovendien kan dat ook niet, want Hans gaat net zo te werk als de steenhouwers in Carrara, geduldig, met veel overleg, scherpe blik en altijd weer de vraag: met welk procedé krijg ik de beste kwaliteit. Niet alleen de liefde voor de streek van Pietrasanta, maar ook de langzame en geduldige werkwijze van de natuursteenbewerkers en hun eeuwenoude vakmanschap verbindt de fotograaf met de beeldhouwer. U reist een bijzondere esthetische ervaring tegemoet!