Auguste Rodin bestudeert de menselijke beweging. Hij laat modellen naakt door het atelier lopen en kiest er dan een uit die hij volgt met een klomp klei, continu boetserend.

Het grillige lijnenspel van de Art-Nouveau decoraties suggereert behalve organische groei eveneens beweging. Sierlijke lijnen geven het interieur van de progressieve burger rond 1900 een moderne uitstraling: Het hete niet voor niets ‘Nieuwe Kunst’. In dat interieur staat op het dressoir vaak een bronzen beeldje dat een danseres voorstelt met breed uitzwaaiend gewaad en kapsel. Meestal gaat het om de beroemde Loïe Fuller, een Amerikaanse actrice die jarenlang furore maakt op het Parijse toneel. Fuller hult zich in dunne zijde en zwaait lappen van zeven meter lang op stokken rond. Het publiek roept applaudisserend 'een vlinder! Een vlinder!' en daarmee is De Serpentine Dance geboren. Vooral aan deze dans heeft ze haar roem te danken. De Symbolist Stéphane Mallarmé wijdt talrijke gedichten aan haar en Debussy vindt dat niemand zijn muziek beter interpreteert dan zij.
Fuller is een van de eersten die consequent gebruik maken van electrisch licht op toneel. Ze gaat nooit op tournee zonder een klein leger electriciens, die gekleurd licht op haar gewaden weten te projecteren, wat in het donker een effect sorteert dat het publiek de adem afsnijdt. Ze vraagt zelfs patent aan op de belichting van onderaf. Toulouse-Lautrec geeft in een litho de bonte zwierigheid van Fullers optreden weer.