Ook zo verward teruggekomen van de Artfair? Zo veel kunstwerken, zo veel namen, zo veel galerieën, zo weinig stromingen,zo veel onduidelijk, zo weinig tijd, zo geen sculptuur? Behalve dan Maartje Korstanje met een paar overtuigende dinosauruskoppen aan de wand van galerie Upstream, die ook iets te maken schijnt te hebben met Rob Voerman die nu een indrukwekkende tentoonstelling heeft in het Cobramuseum in Amstelveen. Of moet ik show zeggen in plaats van tentoonstelling? Want dat is wel een van de opvallendste kenmerken van deze Artfair: the show must go on en er is weinig ruimte om even 'intiem' te zijn met het kunstwerk. Hoe moet je in die kakafonie eigenlijk tot een keuze komen?

Het thema waarin Jan Mors zich nu alweer zo’n twee jaar verdiept is ‘verzoening’ en de tentoonstelling zal als titel dragen: Monument voor de verzoening.
De eerste foto's van dit project maakte ik in zijn atelier in maart 2000. Jan had niet lang daarvoor de tentoonstelling bezocht van de Vlaamse kunstenaar Servaes in de Grote Kerk van Breda. Daarnaast is hij geïnspireerd door de bekende kruiswegstaties van Jan Toorop.
Het wordt nu toch wel tijd, besloot ik, om uitgebreide aandacht te gaan besteden aan dit project, dat zijn voorlopige vorm begint te krijgen.

Aan de 1e Constantijn Huygensstraat in Amsterdam ligt een nieuw gebouw. Wanneer je het vanaf enige afstand  ziet valt  op dat er iemand boven op een ladder staat, een eindje buiten de gevel, boven de straat.

CyanKali 2005
Folkert de Jong
Styrofoam, Polyurethaanschuim
touw
200 x 200x230cm
(Shoot the Freak, 2005)

Het eigen leven van de geschiedenis

Cyan-Kali is vorige week vrijdag de eerste die mij hartelijk welkom heet in de tentoonstelling in het Groninger Museum. Ze danst een uitzinnige dans op een afvalberg vol schedels, botten en vergane planten. Ze is helemaal lijkkleurig, op haar dansende benen, voeten en een gedeelte van haar middel na, die fel rood en diep blauw gekleurd zijn. Door die kleuren op haar onderlichaam wordt haar stampij nog razender. Er is zelfs bloedrode vloeistof langs haar benen omlaag gedropen op de knekelberg.

Volgens de achterzijde van de catalogus is Javier Marín één van de meest vooraanstaande beeldhouwers van Mexico. Zijn werk is te zien geweest in Mexico City, Parijs, Madrid en op de Biënnale van Venetië. Hij wordt in één zin genoemd met de Spaanse Barok en de precolumbiaanse cultuur van Maya’s en Azteken.