In het weblog staan algemene artikelen over beeldende kunst, dingen, woorden, aanwezigheid.
Of Jan vorig jaar (2009) toevallig iets heeft opgepikt van de maand van de filosofie weet ik niet, maar het thema was toen ‘verzoening’ en dat was iets waar niet veel filosofen ‘iets mee hadden’. ‘Saai’ was een veelgehoorde klacht en er waren spannender thema’s mogelijk geweest zoals bijvoorbeeld ‘verraad’. (Natuurlijk ingegeven omdat verraad en verzoening iets met elkaar te maken hebben.)
Wat is verzoening? vroeg de filosoof Ad Vennix zich af in een publiekslezing op 1 april (!) van dat jaar. En hij antwoordt zelf: ‘niet de overbrugging van willekeurig welke tegenstelling, maar het herstel van een oorspronkelijke eenheid, die ongelukkige wijze of ten onrechte gebroken of geschonden is.’
- Gegevens
Niet alleen omdat je niet aan de tijdgeest kunt ontkomen,maar vooral natuurlijk omdat het ook hartstikke leuk is om mee te gaan met alle nieuwe trends is Mandarte begonnen met twitteren. Je kunt ons volgen op: www.twitter.com/MandarteHoorn. Om op te warmen heb ik op Twitter een fotootje geplaatst dat Ine mij toestuurde. Er is op te zien hoe wij als museumgroep ons buigen over een beeldhouwwerk van Rob Voerman in het Cobramuseum in Amstelveen. Ik ben erg benieuwd of er veel getwitterd zal gaan worden, maar u bent nu alvast uitgenodigd om tegen Mandarte aan te gaan kwetteren. Er wordt naar u geluisterd en u kunt antwoord verwachten!
- Gegevens
|
|
Ook zo verward teruggekomen van de Artfair? Zo veel kunstwerken, zo veel namen, zo veel galerieën, zo weinig stromingen,zo veel onduidelijk, zo weinig tijd, zo geen sculptuur? Behalve dan Maartje Korstanje met een paar overtuigende dinosauruskoppen aan de wand van galerie Upstream, die ook iets te maken schijnt te hebben met Rob Voerman die nu een indrukwekkende tentoonstelling heeft in het Cobramuseum in Amstelveen. Of moet ik show zeggen in plaats van tentoonstelling? Want dat is wel een van de opvallendste kenmerken van deze Artfair: the show must go on en er is weinig ruimte om even 'intiem' te zijn met het kunstwerk. Hoe moet je in die kakafonie eigenlijk tot een keuze komen? |
- Gegevens
|
|
Het thema waarin Jan Mors zich nu alweer zo’n twee jaar verdiept is ‘verzoening’ en de tentoonstelling zal als titel dragen: Monument voor de verzoening. |
- Gegevens
|
|
Aan de 1e Constantijn Huygensstraat in Amsterdam ligt een nieuw gebouw. Wanneer je het vanaf enige afstand ziet valt op dat er iemand boven op een ladder staat, een eindje buiten de gevel, boven de straat. |
- Gegevens
CyanKali 2005 |
Het eigen leven van de geschiedenisCyan-Kali is vorige week vrijdag de eerste die mij hartelijk welkom heet in de tentoonstelling in het Groninger Museum. Ze danst een uitzinnige dans op een afvalberg vol schedels, botten en vergane planten. Ze is helemaal lijkkleurig, op haar dansende benen, voeten en een gedeelte van haar middel na, die fel rood en diep blauw gekleurd zijn. Door die kleuren op haar onderlichaam wordt haar stampij nog razender. Er is zelfs bloedrode vloeistof langs haar benen omlaag gedropen op de knekelberg. |
- Gegevens
De 53e Biënnale van Venetië is voor ons alweer de 16e die we op rij bezoeken. De stad voelt langzamerhand als een tweede thuis. Ook nu weer was ze goed voor ons met elke ochtend een stralende zon, en aangename, na-zomerse temperaturen. We vervielen alweer snel in oude gewoonten: opstaan, cafè met een dolce, en aan de gang: 77 landen en 44 stadslocaties wachten op ons. En we zijn benieuwd wat Daniel Birnbaum van zijn thema 'werelden maken' heeft gemaakt.
- Gegevens
|
|
Volgens de achterzijde van de catalogus is Javier Marín één van de meest vooraanstaande beeldhouwers van Mexico. Zijn werk is te zien geweest in Mexico City, Parijs, Madrid en op de Biënnale van Venetië. Hij wordt in één zin genoemd met de Spaanse Barok en de precolumbiaanse cultuur van Maya’s en Azteken. |
- Gegevens
Lees meer: De ruïneuze schoonheid van nostalgie: Javier Marín op Den Haag Sculptuur
 Evan HollowayNever Good Enough |
Op het strand van De Panne, aan het begin van onze derde dag, tijdens de enige uren druilerig weer die we hebben gehad, troffen we dit grijze transparante gaasdoek aan, dat stilletjes wiegde in de zachte wind. Het transparante gaas vormde grillige patronen rond de letters die nu al beginnen te vergaan. Het is vreemd om dit beeld te zien: een transparant schilderij met woorden erop geborduurd, gaas in de vorm van een Vikingzeil, en een tekst die steeds diepzinniger wordt naar gelang je langer kijkt en steeds veelzeggender naarmate de zee zichtbaar wordt door het gaas. |
- Gegevens